وَمَا لَنَا أَلاَّ نَتَوَکَّلَ عَلَى اللّهِ وَقَدْ هَدَانَا سُبُلَنَا وَلَنَصْبِرَنَّ عَلَى مَا آذَیْتُمُونَا وَعَلَى اللّهِ فَلْیَتَوَکَّلِ الْمُتَوَکِّلُونَ

و چرا بر خدا توکل نکنیم؟! و حال آنکه او ما را به راه هایمان رهبری کرده است. و ما بی گمان بر آزاری که بر ما روا می دارید شکیبایی پیشه خواهیم کرد و اهل توکل باید تنها بر خدا توکل کنند. 

امروز آخرین روز بهار بود ... 

آخرین روزی بود که دل به امیدی بسته بودم ... 

امید بارش نابهنگام ابرهای زیبا و سپید بهاری ... 

امید برای آرام قدم زدن زیر باران رحمت الهی ... 

از این به بعد روز به روز، 

روزها کوتاه تر میشوند ... 

و شبها طولانی تر ... 

باید به انتظار تاریک ترین و طولانی ترین شبها بنشینیم ... 

از این شبها بسیار بیم دارم ... 

میگویند شیطان در شب زاد و ولد میکند ... 

خدایا ... 

تو ما را به نیکویی آفریدی و با مهربانی پروراندی ... 

جانها و دلهای ما به تمامی در قبضه اراده توست ... 

نور رحمت و حقیقت خود را در این شبهای تاریک و طولانی که در پیش داریم ... 

به دلهای ما بیفکن ...

و ما را در پناه آغوش مهربانت جای ده ... 

و از شر شیاطین محفوظ بدار ... 


پ. ن. 

شرمتان باد!  ای خداوندان قدرت 

بس کنید! 

بس کنید از این همه ظلم و قساوت

بس کنید! 

ای نگهبانان آزادی! نگهداران صلح! 

ای جهان را لطفتان تا قعر دوزخ رهنمون

بس کنید! 

بنگرید این خلق عالم را، که دندان بر جگر

دم به دم بیدادتان را بردباری میکنند 

دستها از دستتان ای سنگ چشمان! بر خداست! 

گرچه میدانم 

آنچه بیداری ندارد، خواب مرگ بی گناهان است و 

وجدان شماست! 

با تمام اشکهایم باز نومیدانه خواهش میکنم: 

بس کنید! 

بس کنید! 

فکر مادرهای دلواپس کنید

رحم بر این غنچه های نازک نورس کنید! 

بس کنید! 

شعر از: «فریدون مشیری»

زده ام فالی و فریادرسی می آید ... 

یُبَشِّرُهُمْ رَبُّهُم بِرَحْمَةٍ مِّنْهُ وَرِضْوَانٍ وَجَنَّاتٍ لَّهُمْ فِیهَا نَعِیمٌ مُّقِیمٌ

پروردگارشان آنان را به رحمت و خشنودی از سوی خویش و بهشتی که در آن نعمتهای دائم دارند نوید می دهد 

وقتی دلت مثل آسمون بالای سرت میگیره رو میکنی به آسمون 

و قرآن رو باز میکنی و صدایی میشنوی 

که بهت مژده میده 

و تو از این مژده خوشحال میشی 

و دلت آروم میگره 

و میری که آروم زیر بارون قدم بزنی 

... 

خدایا تو را شاهد می­گیرم که من تمایلی به نوشتن این گونه حرفها در اینجا نداشتم،

اما نمی­دانم چگونه در چشمان تو بنگرم

و سکوت کنم و چیزی نگویم

وَإِذَا قِیلَ لَهُمْ لاَ تُفْسِدُواْ فِی الأَرْضِ قَالُواْ إِنَّمَا نَحْنُ مُصْلِحُونَ

چون به آنان گفته شود در زمین فساد نکنید گویند: همانا ما خود اصلاحگریم

أَلا إِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدُونَ وَلَـکِن لاَّ یَشْعُرُونَ  

آگاه باشید که اینان خود فسادگرانند لیکن خودشان نمی­فهمند

دیگر نمی­توانم در برابر این خائنین که داعیه خدمت دارند سکوت کنم

آنهایی که با بهره بردن از سادگی و خلوص هم وطنان مظلومم 

با داعیه رشد و عدالت وطنم را به مرز فساد و فروپاشی کشانده­اند

شاید بسیاری از این واقعیات را ندانید و عجیب هم نیست چون ...

تورم و نقدینگی

نرخ تورم که در سال 1384 به کمترین میزان خود در 10 سال ماقبل یعنی به 10.4 درصد رسیده بود، در سال 1385 به 9/11درصد افزایش یافت و از آن پس، ماه به ماه بر آن افزوده شد؛ به گونه ای که این نرخ در سال 1386 به 4/18درصد و در 11 ماه منتهی به 1387 به 9/25درصد رسید که این نرخ در 14 سال گذشته بی سابقه است.

جهش نرخ تورم در این دوره ریشه در بی انضباطی وسیع مالی و پولی دارد که از اواخر سال 1384 با تصویب متمم بودجه آغاز شد و با بودجه انبساطی سال 1385 به اوج خود رسید و با مسابقه اضافه برداشت بانک ها از خزانه بانک مرکزی در مسیر سیاست های پولی تکمیل گردید.

این اقدامات بی سابقه باعث شد که رشد نقدینگی در پایان سال 1384 به 3/34درصد و در پایان سال 1385 به 4/39درصد برسد و میزان کل نقدینگی که در اواسط سال 84 حدود 70 هزار میلیارد تومان بود، در اواسط سال 86 به 145هزار میلیارد تومان برسد که به مفهوم رشدی بیش از 2 برابر و خلق پولی معادل کل تاریخ ماقبل 1384 طی دو سال بعدی است.

واردات

واردات کشور در سال 1383 معادل 38 میلیارد دلار بود که در سال 1384 به 43 میلیارد دلار، در سال 1385 به 50 میلیارد دلار و در سال 1386 به 56 میلیارد دلار رسید که با احتساب حدود 17میلیارد دلار واردات خدمات در سال 86 رقم واردات کالا و خدمات به 73 میلیارد دلار در سال 86 بالغ می­شود.

مصارف ارزی

همچنین میزان مصارف ارزی بودجه که در سال 1383 به زحمت به 25 میلیارد دلار می­رسید در سال 1387 به اذعان معاونت برنامه ریزی ریاست جمهوری در حدود 4/69میلیارد دلار برآورد شد که البته بنا بر اظهارات برخی از نمایندگان مجلس با توجه به اضافه واردات بنزین و گازوئیل این رقم از مرز 70 میلیارد دلار هم عبور کرده است.

سرمایه­گذاری

آمار رسمی بانک مرکزی نشان می دهد که رشد تشکیل سرمایه ثابت ناخالص که در سال 1383 معادل 7 درصد بود در سال 1384 به 1/5 درصد و در سال 1385 به 3/3 درصد کاهش می­یابد؛ اگر چه همین شاخص در سال 1386 رو به صعود می گذارد و به 6درصد افزایش می یابد. افزایش این شاخص در سال 86 اگر چه امیدبخش است، اما از زاویه دیگری برای برنامه ریزان دولتی باید عبرت آموز باشد؛ چرا که این صعود نه نتیجه سیاست های اقتصادی بلکه نتیجه یک اتفاق تاریخی تلخ در بازار مسکن 85 است که در آن، جهش بی سابقه قیمت باعث هجوم سرمایه گذاران به بخش ساخت و ساز شد. اگر این اتفاق در بخش مسکن نمی افتاد، سقوط رشد سرمایه گذاری همچنان ادامه می یافت و آمار رسمی این مدعا را ثابت می کند.

عدالت

  یکی از اهداف اصلی اعلام شده دولت نهم، هدف عدالت خواهی و بهبود توزیع درآمد بوده است.شاخص معروفی که برای ارزیابی میزان تحقق این هدف وجود دارد شاخص «ضریب جینی» است.

ضریب جینی عددی بین صفر و یک است که این عدد هرچه به صفر نزدیک­تر باشد نشانگر توزیع برابرتر درآمد و هرچه به یک نزدیک تر باشد، نشانگر توزیع نابرابر است.

 این شاخص در کشورهای توسعه یافته عددی حول و حوش 35/0 است. آمار رسمی بانک مرکزی نشان می دهد که این شاخص که برای سال 81 معادل 4191/0 بود به 4156/0 در سال 82 و به 3996/0 در سال 83 کاهش یافته است که نشان دهنده روند بهبود در توزیع درآمد بود.

اما براساس تازه ترین گزارش بانک مرکزی، این شاخص در سال 1386 به 4045/0 افزایش یافته است که نشانگر تغییر مسیر ضریب جینی به سمت یک و حاکی از حرکت به سمت افزایش نابرابری در توزیع درآمدها است.

فساد اقتصادی

در خصوص شاخص فساد هم به دلیل اینکه در آمار رسمی، محاسباتی صورت نمی گیرد، می توان به آمار ارائه شده از سوی «سازمان بین المللی شفافیت» که مرجع اصلی بین المللی در این زمینه است، اکتفا کرد.اگرچه انتقادات تصمیم سازان اقتصادی کشور به نوع محاسبات این سازمان قابل تامل است؛ اما روند اعلام شده از سوی این سازمان برای رتبه ایران نیز شایسته توجه است.سازمان بین المللی شفافیت با اندازه گیری «شاخص ادراک فساد» در کشورهای مختلف، این کشورها را براساس نمره اختصاص یافته رتبه بندی می کند.رتبه اختصاص یافته به ایران که در سال 2005 معادل 88 بود، از همین سال در روندی نامساعد قرار گرفته و در سال 2006 به 105، در سال 2007 به 131 و در سال 2008 به 141 رسیده است.

آزادسازی اقتصاد

بنابر آزادسازی اقتصادی بود و دولت نهم هم در یکی از اولین مصوبات خود بر جلوگیری از سرمایه گذاری های جدید توسط شرکت های دولتی برای باز کردن فضا برای بخش خصوصی تاکید کرد. اما آمار رسمی می گوید که میزان سرمایه گذاری های جدید توسط شرکت های دولتی که در سال 1384 معادل 26 هزار میلیارد تومان بود، در سال 85 به 33 هزار میلیارد تومان افزایش یافت و براساس جدیدترین برنامه دولت که در قالب بودجه 88 ارائه شده است این رقم به 62 هزار میلیارد تومان افزایش خواهد یافت.

خصوصی­سازی

در زمینه خصوصی سازی هم تنها به یک جمله از گزارش جدید دیوان محاسبات می توان اکتفا کرد که در آن قید شده است در سال 86 قرار بود معادل 60درصد از سهام شرکت های دولتی غیر صدر اصل 44 واگذار شود که شامل 389  شرکت می شود؛ اما فقط 26 شرکت واگذار شده است که نشان دهنده عملکردی در حد 7 درصد است.این نوع آمارها را می توان ادامه داد که نشانگر بی توجهی به سیاست های لازم برای وصول به هدفی مشخص است.

اما باز هم این خائنین به وطن دم از پیشرفت­های عظیم اقتصادی می­زنند و داعیه مدیریت جهان را دارند ...

وَإِذَا قِیلَ لَهُمْ لاَ تُفْسِدُواْ فِی الأَرْضِ قَالُواْ إِنَّمَا نَحْنُ مُصْلِحُونَ

چون به آنان گفته شود در زمین فساد نکنید گویند: همانا ما خود اصلاحگریم

أَلا إِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدُونَ وَلَـکِن لاَّ یَشْعُرُونَ  

آگاه باشید که اینان خود فسادگرانند لیکن خودشان نمی­فهمند

شاید یادآوری نکاتی چند از مدیریت (جهانی) این دولتی که ننگم می­آید عنوان کریمه را حتی به طنز به آن بچسبانم:

-          تعطیلی پیاپی کارخانه­هایی مانند کشت و صنعت شمال، لاستیک البرز، بخشی از نیشکر هفت تپه، نساجی اردبیل، نگهبان گاز اصفهان، چرم همدان، چرم تبریز، کفش دوزی های تبریز و صدها کارگاه صنعتی کوچک و بزرگ به خاطر گسترش وسعت واردات اقلام به کشور

-          واردات بی سابقه گندم به کشور طی سالهای پس از انقلاب در سال 87. این واردات رشدی بیش از 200 درصد داشته که در طی سی سال بی سابقه بود. برای اولین بار در دولت خاتمی در تولید گندم خودکفا شده­ایم و اکنون در یک بازگشت به عقب یکی از بزرگترین واردکنندهای گندم جهان تبدیل شده­ایم

-          واردات بی سابقه میوه و برداشت از صندوق ذخیره ارزی برای این کار برای جلوگیری از رسوایی دولت در تورم ابتدای سال 87. جالب است بدانید شخص رئیس جمهور در سخنرانی برای دانشجویان این کار را به گردن مجلس و بخش خصوصی انداخته بود در حالی که وزارت بازرگانی خود اعلام کرده بود که برای جلوگیری از گرانی میوه شب عید انبارها را از میوه وارداتی پر کرده.

-          پرداخت 37 هزار میلیارد تومان وام زودبازده و ایجاد تنها 37 هزار شغل با این کار و جذب باقی آن به بازار دلالی که از دلایل افزایش حجم نقدینگی و تورم بود.

-          تغییر فاکتور شاغل بودن یک فرد از 2 روز در هفته به دو ساعت در هفته در دولت نهم و اعلام نرخ بیکاری تک رقمی در کشور با این فاکتور.

-          فرافکنی دولت در اعلام عامل تورم. دولت ابتدا اعلام کرد تورم وارداتی است و پس از به نتیجه نرسیدن این حرف اعلام کرد که دلیل تورم مافیای اقتصادی داخل کشور است.

-          بی توجهی به تذکرات اقتصاددانان در مورد نحوه هزینه کردن درآمد نفتی بی نظیر دولت طی این چند سال که موجب تورم بی سابقه در کشور شد و وارد ساختن اتهام داشتن تفکرغربی به این اقتصاددانان. جالب است بدانید پیش بینی اقتصاد دانان از شروع موج تورم حاصل از سوء مدیریت دولت در مصرف درآمدها کاملا درست از آب در آمد ولی دولت با فرافکنی این تورم را حاصل از واردات و مافیای اقتصادی دانست.

وَإِذَا قِیلَ لَهُمْ لاَ تُفْسِدُواْ فِی الأَرْضِ قَالُواْ إِنَّمَا نَحْنُ مُصْلِحُونَ

چون به آنان گفته شود در زمین فساد نکنید گویند: همانا ما خود اصلاحگریم

أَلا إِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدُونَ وَلَـکِن لاَّ یَشْعُرُونَ  

آگاه باشید که اینان خود فسادگرانند لیکن خودشان نمی­فهمند

-          احراز 54 درصد (1400مورد) تخلف دولت از بودجه سال 1386 توسط دیوان عالی محاسبات.

-          ادعای موفقیت دولت در اجرای اصل 44 با اعلام افزایش 150 درصدی حجم واگذاری ها وخصوصی سازی. لازم به ذکر است که یکی از همین واگذاری ها فروش شرکت لبنیات پگاه و خودروسازی سایپا به سپاه پاسدارن بوده است. در قانون اساسی هدف از خصوصی سازی و اجرای اصل 44 افزایش حجم واگذاری بیان نشده، بلکه توسعه اقتصادی و صنعتی هدف است. حال خود قضاوت کنید با این نوع واگذاری ها توسعه اقتصادی اتفاق می افتد؟

-          گرانی بی سابقه مسکن (رشد بیش از 150% ) طی سالهای پس از انقلاب به خاطر تزریق نقدینگی توسط دولت در این بخش.

آیا شرم نمی­کنند وقتی خود را خادم ملت معرفی می­کنند.

وَإِذَا قِیلَ لَهُمْ لاَ تُفْسِدُواْ فِی الأَرْضِ قَالُواْ إِنَّمَا نَحْنُ مُصْلِحُونَ

چون به آنان گفته شود در زمین فساد نکنید گویند: همانا ما خود اصلاحگریم

أَلا إِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدُونَ وَلَـکِن لاَّ یَشْعُرُونَ  

آگاه باشید که اینان خود فسادگرانند لیکن خودشان نمی­فهمند

و خیانت این فسادگران تنها به حوزه اقتصاد محدود نمی­شود. در اینجا تنها به یادآوری مشتی نمونه­ی خروار بسنده می­کنم:

-          وادادگی سیاسی و کاهش سهم بهره برداری ایران از دریای خزر (قابل مقایسه با معاهده ترکمن چای!!!) و اعطای آن به سایر کشورهای حاشیه این دریا فقط برای دفاع روسیه از ایران در پرونده هسته ای.

-          اعلام دورغین پیروزی در پرونده هسته ای ایران در شورای امنیت و برگزاری جشن پیروزی هسته ای توسط دولت در کشور. جالب است بدانید درست چند روز بعد از برگزاری این جشن قطعنامه جدیدی در شورای امنیت علیه ایران صادر شد.

-          بازنشسته کردن اساتید دانشگاهی منتقد دولت با بهانه ناکارآمدی آنها و استفاده از اساتید جوان تر در دانشگاهها. جالب است بدانید اساتید حامی دولت با هر سن و سالی همچنان مشغول تدریس در دانشگاهها هستند.

-          حمله همه جانبه حامیان دولت به شخصیتهایی مانند آیت‌ ا.. صانعی، آیت ا... هاشمی، آقای خاتمی، دکتر قالیباف،دکتر رضایی و بسیاری از رجال تأثیرگذار حکومت. جالب است بدانید فاطمه رجبی (نویسنده کتاب احمدی نژاد معجزه هزاره سوم) در مقاله ای توهین آمیز دکتر قالیباف را دیکتاتور رضاخانی و آیت ا.. هاشمی را مخالف نظام خطاب کرده بود.

-          انتخاب علی کردان با مدرک جعلی به وزارت کشور و توقیف سایت الف به خاطر اعتراض به این انتخاب با شکایت دفتر نهاد ریاست جمهوری و عدم برکناری کردان  از این سمت توسط رئیس جمهور حتی پس از مشخص شدن واقعیت و ذکر اینکه « خادم ملت به این کاغذ پاره­ها احتیاجی ندارد!! »

وَإِذَا قِیلَ لَهُمْ لاَ تُفْسِدُواْ فِی الأَرْضِ قَالُواْ إِنَّمَا نَحْنُ مُصْلِحُونَ

چون به آنان گفته شود در زمین فساد نکنید گویند: همانا ما خود اصلاحگریم

أَلا إِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدُونَ وَلَـکِن لاَّ یَشْعُرُونَ  

آگاه باشید که اینان خود فسادگرانند لیکن خودشان نمی­فهمند

-          جمع‌آوری غیرقانونی امضای نمایندگان برای انصراف آنها از استیضاح کردان به صورت غیرقانونی توسط نماینده دولت در مجلس. لازم به ذکر است دولت این کار را برگردن یک کارمند ساده دولت در مجلس انداخت و با اخراج موقتی او سعی در پوشش این تخلف کرد.

-          انتخاب صادق محصولی به وزارت کشور با 160 میلیارد تومان ثروت با حمایت همه جانبه رییس جمهور و حامیان دولت از این انتخاب (لازم به ذکر است که اگر طی ده سال گذشته آقای محصولی در هر دقیقه در شبانه روز 250هزار تومان درآمد داشته و هیچ خرجی نداشتند ثروت ایشان 160 میلیارد تومان می‌شد) جالب است بدانید برخی حامیان دولت ثروت محصولی را به ثروت حضرت خدیجه(س) تشبیه می کنند و خود او این ثروت را متعلق به امام زمان دانسته است.

-          اعلام اینکه دولت نهم توسط امام زمان اداره می شود توسط شخص رئیس جمهور در سخنرانی او در مشهد.

با توجه به ادعاهای دولت نهم در سهیم شدن در مدیریت جهان به نظر می­رسد که باید گوشه­ای از روش مدیریتی این دولت را برای جهانیان عرضه کنیم تا باشد که از آن بهره گیرند:

در مدیریت کشور از 4 اصل به طور تناوبی می­توانید استفاده کنید:

1.       بلوف (دادن وعده های پوچ)

2.       فرافکنی (انداختن مشکلات به گردن دولت های پیشین)

3.       عددسازی (دادن آمار و اطلاعات غلط به جامعه)

4.       موفقیت­های توهمی: جشن گرفتن برای موفقیـت های توهمی

وَمِنَ النَّاسِ مَن یَتَّخِذُ مِن دُونِ اللّهِ أَندَاداً یُحِبُّونَهُمْ کَحُبِّ اللّهِ وَالَّذِینَ آمَنُواْ أَشَدُّ حُبًّا لِّلّهِ
و برخی از مردم همتایانی غیر خدا برگزیده و مانند خدا دوستشان دارند ولی آنان که ایمان آورده اند خدا را بیش از هر چیزی دوست دارند 

صحبتهای دیشب توسر عجیب به همم ریخت ...

و فکر کن که چه تنهاست ...
  
اگر که ماهی کوچک دچار آبی دریای بی کران باشد ... 

چه فکر نازک غمناکی ... 

عاشق همیشه تنهاست ... 

تنها ... 

تنها ... 

تنها ... 

...

به خودم گفتم: تو که این همه آدمای دیگه رو ناراحت کردی و میکنی تا حالا چقدر آدمای دیگه رو خوشحال کردی؟ 

چند بار؟ 

چند نفر؟ 

اونوقت بود که خیلی شرمنده شدم ...

و باز هم همون حس خاکستری دوباره سراغم اومد ... 

و از خودم و کارام و نماز و روزه و دعاها و اشکام به شدت بدم اومد ... 

مثل خاکستری که یههو بهش فوت کنن و پخش شه توی باد ... 

احساس بدی دارم ... 

انگار که خود خواهی همه وجودم رو در بر گرفته ... 

نماز خوندن و خدا خدا کردن چه فایده داره ... 

وقتی کسایی هستن که از دست تو و کارات ناراحتن ... 

از این حس شرمندگیه بی فایده هم دیگه بدم میاد ... 

حتی از غصه خوردن برای خودم هم دیگه بدم میاد ... 

احساس می کنم که این غم و غصه ها و این اشک ریختنا ... 

ساختگیه ... 

فریبه ... 

دروعه ... 

یُخَادِعُونَ اللّهَ وَالَّذِینَ آمَنُوا وَمَا یَخْدَعُونَ إِلاَّ أَنفُسَهُم وَمَا یَشْعُرُونَ

اینان به پندار خود، خدا و کسانی که ایمان آورده اند را می فریبند در حالی که جز خودشان را فریب نمی دهند ولی این را نمی فهمند

...

..

.

ثُمَّ قَسَتْ قُلُوبُکُم مِّن بَعْدِ ذَلِکَ فَهِیَ کَالْحِجَارَةِ أَوْ أَشَدُّ قَسْوَةً وَإِنَّ مِنَ الْحِجَارَةِ لَمَا یَتَفَجَّرُ مِنْهُ الأَنْهَارُ وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا یَشَّقَّقُ فَیَخْرُجُ مِنْهُ الْمَاء وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا یَهْبِطُ مِنْ خَشْیَةِ اللّهِ وَمَا اللّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ 

نه ... نگو ... 

دلم هنوز اینقدر سخت نشده ... 

لااقل نه به سختی سنگ ... 

هنوز هم گاهی از آن چشمه هایی می جوشند ... 

هنوز هم گاهی دلم مانند آسمان ابری اردی بهشت که تو رقم میزنی می گیرد ... 

و تمام دلتنگی ها و غصه ها و تنهایی هایم می جوشند و از چشمانم جاری می شوند ... 

هنوز هم دلم برای دیدن لبخند زیبایت و نوازش دستانت می لرزد ... 

و تنها تو هستی که می توانی دل من را برای خودت خالص و نرم گردانی ... 

و این تنها امید من برای زندگی در این دنیاست ... 

در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی ...

لحظات زیبا و خوشحال کننده خیلی ساده میان ... 

وقتی کنار خیابون منتظر یکی از دوستات هستی 

و اونو در حال رد شدن از خط عابر میبینی 

در حالی که خندون داره به طرفت میاد 

و خیلی ساده برات دست تکون میده ...

و تو خیلی خوشحال میشی ... 

خیلی ساده میشه خیلی خوشحال شد 

اگه اون دوست یکی از بهترین دوستات باشه 

و اگه دستش یه جعبه شیرینی تر و خوشمزه باشه 

و اگه در حالی که دستشو داره برات تکون میده 

از وسط خیابون بلند داد بزنه که 

" عقد کردیم! " 

... 

علیرضای عزیزم ... وای که نمیدونی چقدر خوشحالم کردی ... 

وَلَنَبْلُوَنَّکُمْ بِشَیْءٍ مِّنَ الْخَوفْ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِّنَ الأَمَوَالِ وَالأنفُسِ وَالثَّمَرَاتِ وَبَشِّرِ الصَّابِرِینَ

و هر آینه شما را به اندکی از ترس و گرسنگی و زیان مالی و جانی و کاهش ثمرات می آزماییم و شکیبایان را بشارت ده 

گریه نمیکنم نه اینکه سنگم      گریه غرورم رو به هم میزنه 

مرد برای رفع دلتنگی هاش       گریه نمیکنه، قدم میزنه 

فکر نمیکنم ظرفیت صبر و تحملم کم باشه 

ولی احساس میکنم هنوز ظرفیت دیدن ناراحتی و بی قراری های بقیه رو ندارم 

به خصوص اگه اون بقیه ... 

ربّ اشرح لی صدری

... 

وَهُوَ الَّذِی أَرْسَلَ الرِّیَاحَ بُشْرًا بَیْنَ یَدَیْ رَحْمَتِهِ وَأَنزَلْنَا مِنَ السَّمَاء مَاء طَهُورًا

و او کسی است که بادها را پیش از باران رحمتش به بشارت فرستاد و از آسمان آبی پاک و پاک کننده فرو فرستادیم

بارش گاه و بی گاه باران در این چند روزه دلم را حسابی هوایی کرده 

دیروز بابت پیچاندن کلاس بعد از ظهر از استاد محترم اجازه گرفته و از دانشکده زدم بیرون 

تا اومدم بیرون بارون شروع شد، ملت همه به سرعت این ور و اون ور می دویدند تا به یه سر پناهی برسن 

ولی من بر خلاف اونها خیلی آروم زیر بارون در حال گوش دادن به موسیقی قدم میزدم

سه تا از زیباترین آهنگهایی که به اون حال و هوا میخورد رو گوش میکردم 

آهنگ Adagio از Concierto de Aranjuez اجرای فوق العاده Paul Mauriat  

و آهنگ Le Moulin ساخته Yann Tiersen از آهنگهای متن فیلم Amelie 

و آهنگ Ode to Simplicity از آلبوم معروف Secret Garden

که داشتن هر سه تاشونو مدیون علی هستم 

این پیاده روی دل انگیز حدود 40 دقیقه طول کشید که بسیار عالی و لذت بخش بود

بارون که تموم شد با لباس و سر و صورت و چشمهای خیس خیس

برگشتم دانشکده و  همینجوری رفتم نشستم سر کلاس مدیریت نوآوری و خلق تکنولوژی !! 

خیلی وقت بود که دلی از عذا در نیاورده بودم 

این از اون مواردی بود که به قول خودم باید گفت بسیار نایس !! 

ایشالا قسمت شما هم بشه 

...

هیچ چیز بهتر از یک دوست خوب نیست 

همین ! 


پ. ن. 

چند شب پیش فرصتی شد که تونستم دوباره از کنارگذر پل زیرگذر چهار راه طالقانی کرج رد بشم

هنوزم مثل قدیما خیلی هیجان انگیز بود 

راهی که به سختی جای عبور برای یک نفر داره 

از سمت راست ماشینها به سرعت به فاصله چند سانتیمتری رد میشن 

سمت چپ هم مثل یه جور پرتگاهه که ماشینا از زیرش در حال رد شدن هستن

معمولاً هم هیچ آدم عاقلی از اونجا رد نمیشه ... 

تازه منم که طبق عادت همیشگی روی لبه جدولش راه میرم ...

آخرین باری که از اونجا گذشتم یادمه ... 

فکرهایی که میکردم و حال و احوالی که داشتم ... 

دوباره کلی خاطره برام زنده شد ... 

این روزا خیلی به خاطرات قدیمیم سر میزنم ...

... 

وَمَا لَنَا أَلاَّ نَتَوَکَّلَ عَلَى اللّهِ وَقَدْ هَدَانَا سُبُلَنَا وَلَنَصْبِرَنَّ عَلَى مَا آذَیْتُمُونَا وَعَلَى اللّهِ فَلْیَتَوَکَّلِ الْمُتَوَکِّلُونَ

و چرا بر خدا توکل نکنیم؟! و حال آنکه او ما را به راه هایمان رهبری کرده است. و ما بی گمان بر آزاری که بر ما روا می دارید شکیبایی پیشه خواهیم کرد و اهل توکل باید تنها بر خدا توکل کنند. 

داد نزن! هوار نکش! 

آروم و بی سر و صدا همه چیز رو تحمل کن ...

این تیغ تیزی که به جونت افتاده 

بذار خراشت بده 

بذار زحمت بزنه 

اونقدر زخمت بزنه 

تا تیزیش کم بشه 

تا کند بشه ...

یادت باشه که زخمها رو نباید با این و اون شریک شد ... 

یادت باشه که همه زخمها بالاخره کهنه میشن ... 

کافیه به اندازه دو دقیقه ی بی مورد صبر کنی ... 

همش دو دقیقه ... 

پ. ن. 

این عینک آفتابیه مارک دار، یو وی چهارصد و پولارایزد جدیدم رو خیلی دوست دارم 

پشتش راحت میشه بدون اینکه کسی بفهمه اشک ریخت ... 

دیروز صبح که میخواستیم بریم پیش مهدی تنها چیزی که یادم بود 

این بود که عینکم رو حتماً ور دارم ... 

دیشب بر اثر دعای من یه بنده خدای دیگه هم پودر شد 

البته خودش اونجوری که گفت فعلاً سالمه 

ولی لپ تاپش ظاهراً پودر شده

خیلی به خودم بد و بیراه گفتم 

آخه دوست جون، قربونه حکمتت برم 

ما رو میخوای ضایع کنی؟!  OK 

این دوست رنگی ما رو دیگه چرا قاطی دعوا میکنی؟! 

اونم توی این اوضاع و احوال !!

البته ببخشیدا، جسارت نشه 

شما مالک هستی و اختیار دار 

ما مؤمنیم به خیر خواهی تون

ما دربست چاکر شما

مخلص شما 

بنده شما

بالاخره دوست جون یه روزی همچین مثل نیلوفر بپیچم به پر و پاتون 

که دیگه این نفس سرکش و اون شیطون لعنتی نتونن جدام کنن 

میدونم که شما هم همینو میخوای و همینم بهم امید میده 

حتی میدونم که قبل از اینکه من بخوام شما خواستی 

به جان خودم اون روز میرسه ... ایمان دارم ... خیلی ... 

دست از طلب ندارم تا کام من برآید          یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید 

قل اعوذ برب الفلق،

این است رسم جهان: روز به شب می­رسد و شب به روز. آه از سرخی شفقی که روز را به شب می­رساند ! بخوان، که این سرخی از خون فرزند رسول خدا، حسین بن علی رنگ گرفته است ...

آل کسا در انتظار خامس خویشند، تا روز بعثت به غروب عاشورا پایان گیرد و خورشید رحمت نبوی در افق خونین تاریخ غروب کند و شب آغاز شود

چشمه­ها کور شده­اند و آینه­ها راغبار گرفته است. بادهای مسموم نهال­ها را شکسته­اند وشکوفه­ها را فروریخته­اند و آتش صاعقه را در همه وسعت بیشه زار گسترده­اند. آفتاب، محجوب ابرهای سیاه است و دشت، ‌جولانگاه گرگ­های گرسنه­ای است که رمه را بی چوپان یافته اند ...

فصل انجماد رسیده و قلب­ها نیز یخ زده بود. حیات قلب در گریه است و آن « قتیل العَرَبات » کشته شد تا ما بگرییم و ... خورشید عشق را به دیار مرده قلب­هایمان دعوت کنیم و برف­ها آب شوند و فصل انجماد سپری شود  ...

گر نبود خون حسین، خورشید سرد می­شد و دیگر در آفاق جاودانه شب نشانی از نور باقی نمی­ماند... حسین چشمه خورشید است ... خون حسین واصحابش کهکشانی است که بر آسمان دنیا راه قبله را می نمایاند. بگذار اصحاب دنیا ندانند ...

هجرت مقدمه جهاد است و مردان حق را هرگز سزاوار نیست که راهی جز این در پیش گیرند؛ ... اینچنین بود که آن هجرت عظیم در راه حق آغاز شد ... قافله عشق روی به راه نهاد. آری آن قافله، قافله عشق است و این راه، راهی فراخور هر مهاجر در همه تاریخ ...

ای تشنگان کوثر ولایت! بیایید ... من سرچشمه را یافته ام . وا اسفا! باطن قبله را رها کرده­اید و بر گرد دیوارهایی سنگی می­چرخید ؟ بیایید ... باطن قبله اینجاست ...

عقل می­گوید بمان و عشق می­گوید برو ... و این هر دو، ‌عقل و عشق را، خداوند آفریده است تا وجود انسان در حیرت میان عقل و عشق معنا شود ...

اکنون بنگر حیرت عقل و جرأت عشق را ! بگذار عاقلان ما را به ماندن بخوانند ... راحلان طریق عشق می­دانند که ماندن نیز در رفتن است ...

یاران ! این قافله ، قافله عشق است و این راه که به سرزمین طف در کرانه فرات می رسد ، راه تاریخ است و هر بامداد این بانگ از آسمان می رسد که :‌الرحیل ، الرحیل ...

بدان که سینه تو نیز آسمانی لایتناهی است با قلبی که در آن ، چشمه خورشید می­جوشد و گوش کن که چه خوش ترنمی دارد در تپیدن ؛ حسین، حسین، حسین، ‌حسین. نمی تپد، حسین حسین می­کند . یاران ! شتاب کنید که زمین نه جای ماندن ، که گذرگاه است ...

قافله عشق در سفر تاریخ است ... می­گویند که گناهکاران را نمی­پذیرند؟ آری، گناهکاران را در این قافله راهی نیست ... اما پشیمانان را می­پذیرند. آدم نیز در این قافله ملازم رکاب حسین است، که او سرسلسله خیل پشیمانان است ، و اگر نبود باب ­توبه­ای که خداوند با خون حسین میان زمین و آسمان گشوده است، آدم نیز دهشت زده و رها شده و سرگردان، در این برهوت گمگشتگی وا می­ماند ...

اما اصحاب عاشورایی امام عشق ... آنها درکوی دوست منزل گرفته­اند و اینچنین، از زمان و مکان و جبر و اختیار گذشته­اند ... این باد نیست که بر آنان می­وزد؛ آنها هستند که برباد می وزند. آنها از اختیار خویش گذشته­اند تا جز آنچه او می­فرماید اراده­ای نکنند و چون اینچنین شد، جبروت حق از آیینه اختیار تو ساطع می­شود. آیینه را رسم این است که « انا الشمس » بگوید، اما تو او را اذن مده تا این « انا » را حجاب «هو» کند ...

نازک دلی آزادگان چشمه ای زلال است که از دل صخره ای سخت جوشد ...

« ... آیا ما آن کسانیم که دست از تو برداریم و پیرامون تو را رها کنیم در هنگامه ای که دشمن اینچنین تو را درمحاصره گرفته است ؟ مگر ما را در پیشگاه حق عذری در این کار باقی است ؟ ... »

« ... قسم به ذات خداوند که واگذارت نخواهیم کرد تا او بداند و ببیند که ما حرمت پیامبرش را در حق تو که فرزند و وصیّ او هستی، حفظ کرده­ایم ...»

راز قربت را، یاران، در قربانگاه بر سرهای بریده فاش می­کنند و میان ما و حسین همین خون فاصله است. میان حسین و یار نیز همان خون فاصله بود  ...

صحرای بلا به وسعت تاریخ است و کار به یک یا لیتنی کنت معکم ختم نمی شود. اگر مرد میدان صداقتی، نیک در خویش بنگر که تو را نیز با مرگ انسی این گونه هست یا خیر! ...

مرگی پیش از آنکه اجل سر رسد و سایه پردهشت بال های ملک الموت بر بستر ذلت حُر بیفتد ... موتوا قبل ان تموتوا. اینجا دیگر این حُر است که جان خویش را می ستاند، نه ملک الموت ...

حر بن یزید، لرزان گفت :« والله که من نفس خویش را درمیان بهشت و دوزخ مخیر می­بینم و زنهار اگر دست از بهشت بدارم، هر چند پاره پاره شوم و هر پاره­ام را به آتش بسوزانند!» ... و مرکب خویش را هِی کرد و به سوی خیمه سرای حسین بن علی بال کشید ...

و این اکرم الموت است: قتل در راه خدا. و مگر آزاده کرامت مند را جز این نیز مرگی سزاوار است؟ احرار از مرگ در بستر به خدا پناه می برند ...

ای دل! تو چه می کنی؟ می مانی یا می روی؟ داد از آن اختیار که تو را از حسین جدا کند ...

آن کدام رنج طاقت فرسایی است که چاه ها را رازدار ناله­های علی (ع) کرده است؟ هیچ دیده­ای که نخل­ها بگریند؟ ... هرگز غروب هنگام در نخلستان­های کوفه بوده­ای؟ گویی هنوز صدای بغض آلود امام علی(ع) از فاصله قرن­ها تاریخ به گوش می­رسد که با مردم کوفه می­گوید :  « یا اشباه الرجال و لا رجال ... ـ ای نامردمان مردم نما  ... » ...

آه از رنجی که دراین گفته نهفته است! ...

« ... آیا نمی بینید حق را که بدان عمل نمی­شود و باطل را که ازآن نهی نمی­گردد تا مؤمن به لقای خدا مشتاق شود؟ ... »

سرّالاسرار این خطبه در این عبارت است که « لِیَرغَبَ المؤمن فی لقاء رَبِّه ـ تا مؤمن به لقای خدا مشتاق شود.‌» یعنی دهر بر مراد سفلگان می­چرخد تا تو در کشاکش بلا امتحان شوی و این ابتلائات نیز پیوسته می­رسد تا رغبت تو در لقای خدا افزون شود ...

اکنون امام در برابر تاریخ ایستاده است و به صفوف لشکریان دشمن که همچون سیل مواج شب تا افق گسترده است، می­نگرد ... عجبا! مردی که قلب خلقت است بر سیاره­ای که قلب آسمان است ایستاده و همه عالم تکوین را با جذبه عشق خویش به سوی کمال می­کشاند ...

« وای برشما! چه بر شما رفته است که سکوت نمی کنید تا سخنم را بشنوید ، حال آنکه من شما را به سَبیلِ الرَّشاد می خوانم ... وای بر شما! که شکم­هاتان ازحرام پر شده و خداوند قفل بر دلهاتان زده است وای برشما! چرا سکوت نمی کنید؟! چرا گوش نمی سپارید؟ ... »

فرات تشنه است و بیابان از فرات تشنه­تر و امام از هر دو تشنه­تر. فرات تشنه مشک­های اهل حرم است و بیابان تشنه خون امام و امام از هر دو تشنه­تر است؛ اما نه آن تشنگی که با آب سیراب شود... او سرچشمه تشنگی است، و می دانی، رازها را همه، در خزانه مکتومی نهاده­اند که جز با مفتاح تشنگی گشوده نمی­شود ... این حسین است، سرسلسله تشنگان، که دشمن را سیراب می­کند ...

فرشتگان عقل به تماشاگه راز آمده­اند و مبهوت از تجلیات علم لدنّی انسان، به سجده در افتاده­اند تا آسمان­ها و زمین، کران تا کران، به تسخیر انسان کامل درآیند ...

چشم عقل خطابین است که می پرسد: اتجعل فیها من یفسد فیها و یسفک الدماء... اما چشم دل خطاپوش است. نه آنکه خطایی باشد و او نبیند... نه ! می بیند که خطایی نیست و هرچه هست وجهی است که بی حجاب ، حق را می­نماید ...

هیچ  پرسیده­ای که عالم شهادت بر چه شهادت می­دهد که نامی اینچنین بر او نهاده­اند؟

برگرفته از کتاب فتح خون

مرتضی آوینی

سپاس شایسته خداوندی است که ما را خلق نمود تا به حقیقت عبادتش کنیم

سپاس شایسته خداوندی است که به ما چشمانی ارزانی نمود تا برایش پر از اشک شوند 

سپاس شایسته خداوندی است که به ما گوشهایی ارزانی نمود تا سخنانش را بشوند

سپاس شایسته خداوندی است که به ما زبانی ارزانی نمود تا با او سخن بگوید 

سپاس شایسته خداوندی است که به ما دستانی ارزانی نمود تا به سوی درگاه او بلند شوند

سپاس شایسته خداوندی است که به ما پاهایی ارزانی نمود تا در راه رسیدن به او گام بردارند

سپاس شایسته خداوندی است که به ما دلی ارزانی نمود تا غم او را در خود جای دهد

و براستی که سپاس تنها شایسته اوست

بیشترین چیزی که در لحظات سخت آزارم میدهد همدردی است

کاش میدانستی من به همدردی احتیاجی ندارم 

کاش میفهمیدی که همدردی تو به خاطر من نیست 

آخر این همدردی ات هم خودخواهانه است 

و همین آزارم میدهد

آنچه من میخواهم همدلی توست نه همدردی ات

گر شور به دریا زدنت نیست از این پس      بیهوده نکوبم سر سودا زده بر سنگ 

با من سر پیمانت اگر نیست نیایم         چون سایه به دنبال تو فرسنگ به فرسنگ

یادت هست که سپردی به جایت در آغوش خداحافظی بکشندم 

حالا آغوشم انتظار دیدارت را میکشد

خیلی زود رفتی، ناگفته های بسیاری برایت داشتم

اما اکنون که باز فرصت دیدار پیش آمده زبانم در بند است

گفته بودم که بیایی غم دل با تو بگویم        چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

آخر چه بگویم؟

خیلی دلم میخواهد که مدتی در سکوت به چهره ات خیره شوم 

و اشک بریزم 

...

سَیَجْعَلُ اللَّهُ بَعْدَ عُسْرٍ یُسْرًا 

گفتم: خدا گر ز حکمت ببندد دری، ز حکمت ببندد در دیگری ! 

گفت: خدا گر ز رحمت گشاید دری، ز رحمت گشاید در دیگری ! 

نمیدانم ایمانم دارد بیشتر میشود یا کمتر 

نمیدانم چرا وقتی سختیها بیشتر میشود شوقم هم بیشتر میشود

شاید چون هنگام سختیها خدا را بیش از پیش در کنار خودم احساس میکنم ...

بالاخره این همدم شبهای تنهاییم  را فرستادم تعمیر

یه چند ماهی میشد که فنش قار قار میکرد و لولایش شکسته بود

با حسرت نگاهش میکنم، پیری و خستگی از وجودش میبارد

چه شبهایی که من روبرویش خوابیدم و او تا صبح بیدار ماند

آخرش نتوانست وجود مرا تاب بیاورد، 

مثل خیلی های دیگر که نتوانستند یا نخواستند

گفت: به کسی که دل ندارد، دل نبند

طرف میگفت اندازه یک کف دست گرد و غبار و آشغال از لای پره های فن اش بیرون کشیده 

میخواستم برگردم بگم آخه فلان فلان شده حرف دهنتو بفهم

ذره، ذره و ملکول ملکول این غبارهایی که تو بهشون میگی آت و آشغال 

با لحظه لحظه خاطرات زندگیم در طول این چند سال اجین هستند

که تو با دستگاه باد فوت کنت به زور از وسط قلب این همدمم کشیدی بیرون 

حالا که نگاهش میکنم آرام آرام در خاطراتم غوطه ور میشوم

به لحظات تلخ و شیرینم می اندیشم

به روزهای سخت گذشته 

آن لحظاتی که فکر میکردم که دیگر تاب نخواهم آوردشان 

اما گذشتند

آن لحظاتی که میخواستم برای تمام عمر در آغوششان بکشم 

اما گذشتند

کمی دورتر، 

روزهای پر از شور و نشاط و بازی کودکی ام 

روزهای تابستان که با صدای گنجشکانی که در تیرچه بلوکهای خانه مان لانه کرده بودند 

بیدار میشدم 

از صبح با آب بازی شروع می کردم و بعد در زیرزمین خانه مان گل بازی

چه ساختمانهای بسیاری که با ذوق کودکانه ام معماری شان کردم 

عصر که میشد  میرفتم منتظر میشدم تا آن همبازی و همسایه خوب دوران کودکی بیاید

تا در کوچه کوچکمان بازی کنیم 

و تا شب، تا هر زمان که میشد زیر نگاه منتظر مادرانمان هر چقدر که میشد بازی میکردیم

بعد با زور و اصرار مادرم با تنی پر از گرد و خاک به خانه برمیگشتم و دست و پا و رویم را میشستم

و معمولاً آنقدر خسته بودم که بلافاصله 

خوابم میبرد ...

به رویاهایم می اندیشم 

وقتی که در خواب دیدمش 

با شوق گفتم: کی برگشتید؟ یعنی برای همیشه میمانید!؟ 

پاسخی نداد و با لبخند نگاهم و کرد و راه افتاد 

من هم به دنبالش رفتم 

مسیر پر بود از درختان سبز سر به فلک کشیده 

روبروی منظره ای زیبا از درختان ایستاد و گفت 

میبینی که چگونه این درختان در دادن ثمر هیچ دریغ نمیکنند

هر چه خالقشان ازشان خواسته با تمام وجود و بدون دریغ برآورده می کنند

بعد نگاهی به من کرد و گفت: 

حیف نیست که ما در آنچه خالقمان ازمان خواسته دریغ کنیم

چقدر خجالت کشیدم 

آنقدر که خیس عرق از خواب پریدم 

گویی او همیشه در کنارم است و در زمانهای پریشان احوالی کمکم میکند

چقدر دلم برایش تنگ شده 

یکبار میگفت 

تو مشکلت اینه که زودتر از معمول چیزهایی رو فهمیدی و خواستی 

که هنوز وقتش نرسیده که بهشون برسی 

گفتم ولی تحمل این وضعیت خیلی مشکله 

خندید و گفت میدونم 

زیرکی را گفتم این احوال بین، خندید و گفت:         صعب روزی، بوالعجب کاری، پریشان عالمی

حیف شد که رفت، هنوز خیلی حرفا داشتم که باهاش بزنم ...

کوچه ها، خونه ها، تمام عاشقا رفتن از اینجا      

یه غربت موند و من تنهای تنها

یه غربت از جنس سفر ...

یه جاده تاریک و دور ...

منی که پرسه میزنم 

تو تاریکی به سوی نور

سرگردونم ... 

سرگردونم ...

شب تو سکوت کوچه ها به ساز دل زخمه زدم 

با اینکه همراهی نبود تا آخرین لحظه زدم 

شب از ترانه پر شد و 

من از هوای عاشقی 

نشد که از اینجا برم 

حتی واسه دقایقی 

حتی واسه دقایقی ...

حتی واسه دقایقی ...

مژده بده، مژده بده، یار پسندید مرا            

سایه او گشتم و او برد به خورشید مرا

جان دل و دیده منم، گریه خندیده منم          

یار پسندیده منم، یار پسندید مرا

کعبه منم، قبله منم، سوی من آرید نماز      

کان صنم قبله نما خم شد و بوسید مرا

پرتو دیدار خوشش تافته در دیده من            

آینه در آینه شد: دیدمش و دید مرا

آینه خورشید شود پیش رخ روشن او           

تاب نظر خواه و ببین کاینه تابید مرا

گوهر گم بوده نگر تافته بر فرق فلک             

گوهری خوب نظر آمد و سنجید مرا

نور چو فواره زند بوسه بر این باره زند           

رشک سلیمان نگر و غیرت جمشید مرا

هر سحر از کاخ کرم چون که فرو می‌نگرم      بانگ لک الحمد رسد از مه و ناهید مرا

چون سر زلفش نکشم سر ز هوای رخ او      باش که صد صبح دمد زین شب امید مرا

پرتو بی پرهنم، جان رها کرده تنم               تا نشوم سایه او خود باز نبینید مرا

باز هم شب آرزوها فرا رسید

امشب آرزوهایم را در این سالهای گذشته مرور کردم

و در میان خاطرات تلخ و شیرینم پرسه زدم

حالا دلم به سمت و سویی می‌پرد

و با امیدی بر دل دعا می‌کنم

...

من شکوفایی گلهای امیدم را در رویاها می‌بینم

و ندایی که به من می‌گوید:

گرچه شب تاریک است

دل قوی دار

سحر نزدیک است

دل من در دل شب

خواب پروانه شدن می‌بیند.

...

از گریبان تو صبح صادق

می‌گشاید پر و بال.

تو گل سرخ منی

تو گل یاسمنی

تو چنان شبنم پاک سحری؟

- نه

از آن پاکتری

تو بهاری؟

- نه

- بهاران از توست

از تو می‌گیرد وام

هر بهار اینهمه زیبایی را

هوس باغ و بهارانم نیست

ای بهین باغ و بهارانم تو !

...

در میان من و تو فاصله‌هاست

گام می‌اندیشم

- می‌توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری

 تو توانایی بخشش داری

دستهای تو توانایی آن را دارد

- که مرا

زندگانی بخشد

چشمهای تو به من می‌بخشند

شور عشق و مستی

و تو چون مصرع شعری زیبا

سطر برجسته‌ای از زندگی من هستی

...

من در آئینه رخ خود دیدم

و به تو حق دادم

آه می‌بینم می‌بینم

تو به اندازه تنهایی من خوشبختی

من به اندازه زیبایی تو غمگینم

...

 

 «شعر از حمید مصدق»

 نقل نسبتاً متواتری است که چهره فاطمه هنگام عبادت آنچنان می‌درخشید که محرابش غرق نور می‌شد و به همین دلیل او را زهرا (درخشنده) لقب دادند.

از دل تنگ گنه کار برآرم آهی          کاتش اندر گنه آدم و حوا فکنم

الحمدالله علی علی بن موسی الرضا